پله ها را دوتا یکی پایین می آمدم. هر جور بود خود را به ماشین رساندم ، وقتی داشتم سوار می شدم پدرش گفت : تو برو سر کوچه یه ماشین سوار شو؛خودت بیا ... مادرش که انگار دل اش برایم سوخته بود گفت : گناه داره حسین این موقع شب بذار بیاد

سوار شدم . تمام طول راه را گریه می کردم ، همش می گفتم حلالش کنید ، دستش ازدنیا کوتاه ... اما باباش با بی رحمی گفت : نه حلالش نمی کنم ... من التماس می کردم که حلالش کنید اگر علی کوتاهی کرده تقصیر من بوده؛ ببخشیدش ... انگار از فشار زیاد بی هوش شدم ...

شاید تو بیمارستان بودم که حضورش رو احساس کردم با اینکه نمی دیدم اش و صدایش را نمی شنیدم اما اطمینان داشتم در کنارم حضور داره بهش گفتم علی دیدی شوخی شوخی مردی ...! همین دیشب بود در موردش صحبت میکردیم ... بهش گفتم علی تو رو خدا ... الان من باید چی کار کنم ؟!!!

چه کاری از دستم بر میاد برات انجام بدم

بهم گفت : برام شیر کاکائو خیرات کن و به همه بگو حتماً‌ برام فاتحه بخونن ... هر یه فاتحه ای که برام بخونین اینجا خیلی بدردم می خوره ... دوباره بی هوش شدم

چشم باز کردم تو خونه بودم ،می خواستن درمورد اهداء اعضای بدن علی صحبت کنند خودش هم مثل قبل حضور داشت و بخوبی می توانستم حضورش رو احساس کنم ، من راضی به این کار نبودم اما خودش میگفت :زری بذار اهداء کنند

مهسا هم بود ...بهش گفتم تازه می فهمم چی کشیدی ... داشتم گریه میکردم ... زجه میزدم ... که از خواب پریدم

دیدم صحیح و سالم عین یه بچه آروم کنارم خوابیده ... هیچ وقت به اندازه این لحظه خوشحال نشده بودم ، سرم رو گذاشتم رو سینه اش و خوابیدم

پ.ن :چقدر بعضی از خواب ها واقعی اند و چقدر می توانند تاثیر مثبت و منفی روی انسان بذارن